White noise
Pierwsze kroki w Berlinie stawiałyśmy latem 2013. Był to o tyle ekscytujący, co stresujący czas. Wszystko wydawało się intensywniejsze, większe, trudniejsze i bardziej dramatyczne. Musiałyśmy się nauczyć poruszać po tym mieście. Musiałyśmy sięgnąć pamięcią do prehistorii i przypomnieć sobie, jak się mówi po niemiecku. Wreszcie - musiałyśmy znaleźć pracę, zanim bankructwo odnalazło nas.
Lato było tego roku długie i wyjątkowo ciepłe, więc skołatane stresem asymilacjnym nerwy koiłyśmy w pobliskim parku. [Nie byłabym mgr. inz. arch. kraj. gdybym nie zamieściła tu maleńkiego opisu terenu opracowania. A zatem: Volkspark Humboldthain leży niedaleko węzła komunikacyjnego Gesundbrunnen. To dość duży park o różnorodnym programie: jest tu basen miejski, boiska, ogród różany, ogród 'chinski'. Nad tym wszystkim góruje dawny bunkier przeciwlotniczy, z którego rozciąga się widok na całą okolicę. Więcej: 1 2]
Siedzenie na trawie zniknęło z polskiego kodeksu karnego w 2010 roku. Niemcom chyba nikt nigdy tego nie zabraniał - frekwencja i inwencja z jakimi podchodzą do kwestii chillu na świeżym powietrzu świadczy o wieloletnim doświadczeniu. W toku moich pogłębionych badań terenowych zaobserwowałam:
- amatorów frisbee, rekrutujących nowych graczy wśród nieznajomych (nawiasem mówiąc, Natalia poznała w ten sposób swojego obecnego chłopaka),
- krzyczących dziadów - ok. 30 starych Turków, najwierniejszych bywalców parku grających codziennie, nawet zimą, w coś w rodzaju boule, i strasznie przy tym wrzeszczących,
- panów w garniturach bez żenady odprawiających powolne rytuały na cześć słońca,
- joginów, wojowników, tancerzy,
- profesjonalistów z rybackimi krzesełkami i wypełnionymi piwem kompaktowymi lodówkami
- cyrkowców - żonglujących, chodzących po linie i kręcących różnego rodzaju pałkami (do tej grupy też zostałyśmy zwerbowane),
- ludzi świętujących w parku urodziny
- mieszkanców parku, np. kolekcjonera butelek z przepukliną, którego autodestrukcyjnym hobby było przenoszenie wielkich metalowych koszy na śmieci z miejsca na miejsce
- dilerów orbitujących wokół parku,
Lato było tego roku długie i wyjątkowo ciepłe, więc skołatane stresem asymilacjnym nerwy koiłyśmy w pobliskim parku. [Nie byłabym mgr. inz. arch. kraj. gdybym nie zamieściła tu maleńkiego opisu terenu opracowania. A zatem: Volkspark Humboldthain leży niedaleko węzła komunikacyjnego Gesundbrunnen. To dość duży park o różnorodnym programie: jest tu basen miejski, boiska, ogród różany, ogród 'chinski'. Nad tym wszystkim góruje dawny bunkier przeciwlotniczy, z którego rozciąga się widok na całą okolicę. Więcej: 1 2]
Siedzenie na trawie zniknęło z polskiego kodeksu karnego w 2010 roku. Niemcom chyba nikt nigdy tego nie zabraniał - frekwencja i inwencja z jakimi podchodzą do kwestii chillu na świeżym powietrzu świadczy o wieloletnim doświadczeniu. W toku moich pogłębionych badań terenowych zaobserwowałam:
- amatorów frisbee, rekrutujących nowych graczy wśród nieznajomych (nawiasem mówiąc, Natalia poznała w ten sposób swojego obecnego chłopaka),
- krzyczących dziadów - ok. 30 starych Turków, najwierniejszych bywalców parku grających codziennie, nawet zimą, w coś w rodzaju boule, i strasznie przy tym wrzeszczących,
- panów w garniturach bez żenady odprawiających powolne rytuały na cześć słońca,
- joginów, wojowników, tancerzy,
- profesjonalistów z rybackimi krzesełkami i wypełnionymi piwem kompaktowymi lodówkami
- cyrkowców - żonglujących, chodzących po linie i kręcących różnego rodzaju pałkami (do tej grupy też zostałyśmy zwerbowane),
- ludzi świętujących w parku urodziny
- mieszkanców parku, np. kolekcjonera butelek z przepukliną, którego autodestrukcyjnym hobby było przenoszenie wielkich metalowych koszy na śmieci z miejsca na miejsce
- dilerów orbitujących wokół parku,
Każdemu wg potrzeb.
Naszą potrzebę park zaspokoił z nawiązką - w pionierskich czasach skutecznie uspokajał wystraszone serduszka, a do tego pośredniczył w poznawaniu połowy naszych obecnych berlinskich znajomych.
Tutaj mały album z ilustracjami
c.d.n.
Komentarze
Prześlij komentarz